Oproep 4

FINALIST: Cripping the space: how to have a conversation about disability and exclusion in the performing arts

Stel jezelf kort voor.

Mijn naam is Marijn Prakke, acteur, theatermaker en dramaturg. Opgeleid in België (RITCS), Nederland (Koninklijk Conservatorium) en de Verenigde Staten (Atlantic Acting School). Per 15 september 2021 werk ik als artistiek onderzoeker aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen in een project over uitsluitende mechanismen voor podiumkunstenaars met een beperking.

Wat is meerstemmigheid voor jou en welk(e) aspect(en) ervan houden je vooral bezig?

Mijn project aan het Conservatorium heet 'De kleinst mogelijke minderheid: acteren en normativiteit'. De onderliggende gedachte is dat in het acteeronderwijs van oudsher normatieve aannames over lichaam, stem, belastbaarheid e.d. zijn ingeslopen die verschillende minderheidsgroepen in de samenleving in verschillende mate in- en uitsluiten van de podiumkunsten. Het uitgangspunt van mijn benadering is dat je acteur altijd probeert op te komen voor de kleinst mogelijke minderheid, namelijk die van het individu. Je probeert het publiek het individu te laten zien, dat samengesteld is maar ook voorbijgaat aan lagen als gender, etniciteit en beperking. Dat aspect van mijn benadering is intersectioneel en meerstemmig. Daarbinnen wil ik me vooral focussen op het aspect 'disability', omdat ik uit eigen ervaring spreek, maar ook omdat de laag is die nog verreweg het minst een stem gevonden heeft binnen het kunstenveld. Een sociale definitie van disability betekent dat de beperking niet zuiver individueel is maar in het sociale domein onstaat.

Wat is het idee, voorstel of initiatief dat je wenst voor te stellen?

Uit oriënterende gesprekken met studenten van het Conservatorium dit voorjaar bleek eigenlijk dat het de podiumkunsten nog aan een taal, een vocabulaire ontbreekt om op een zinnige manier in gesprek te gaan over disability en uitsluiting. In dat kader ontwikkel ik momenteel een workshop voor studenten waarbij zij vanuit het acteren vorm gaan geven aan de "crip" (geuzennaam voor mensen met een disability, zoals "queer" voor LGBT) ervaring. Ik denk dat een aangepaste versie van die workshop ook breder van nut zou kunnen zijn om mensen die werkzaam zijn in de podiumkunsten aan het denken te zetten over "cripping their space". Een diep begrip van welke veranderingen nodig zijn om het podiumkunstenveld werkelijk inclusief te maken voor mensen met een beperking, op en naast het podium, komt naar mijn idee het beste uit een beleefde ervaring voort. Een week zoals de studenten is misschien te lang, maar het moet mogelijk zijn om in samenspraak tot een vorm te komen die een brede inzetbaarheid kan hebben in het podiumkunstenveld in Vlaanderen.